05-05-15

Het Spaanse graan heeft de orkaan doorstaan

image.jpg

Vandaag reden we onder een stralende zon de provinciegrens van León over, het huidige Palencia. Langs golvende graanvelden beukten we tegen de wind in richting Frómista. Het was een weertje zoals we het kennen aan de kust, wind uit het zuidwesten, een blauwe lucht en dikke wolkenplukken.

image.jpg

Het dagje in Burgos heeft ons deugd gedaan want 4, 5, 6 of 7%, het kon ons niet schelen. We genoten met volle teugen van hetgeen er over het land was uitgestrooid.

image.jpg

image.jpg

image.jpg

En dan vlak voor Castrojeriz zagen we pelgrims te voet. Ons hart maakte een sprongetje. Tijd om even halt te houden en een babbeltje te slaan. Rita, een Braziliaanse maakte van een onoplettendheid van Myriam gebruik om achterop te springen bij Frank en een eindje mee te rijden.

image.jpg

image.jpg

image.jpg

Het vreemde in heel het verhaal is dat er nooit Babelse spraakverwarring heerst. Australië, Brazilië, Polen, Slovenië, Spanje, Frankrijk, Duitsland, Nederland, België, Groot-Brittannië, Ierland, Korea... We spreken allen een andere taal en toch verstaan we elkaar. Hoe eenvoudig en vredevol kan het leven tussen al deze nationaliteiten toch zijn. In een bar aten we onze bokes met een Nederlands en Frans echtpaar. Daarna reden we verder tot Frómista. Er staat 1836km op de teller, we naderen ons doel.

image.jpg

17:21 | Permalink

Commentaren

Hola Perigrinos,

Die foto's komen ons bekend voor.We weten waar jullie zijn.
Mooie streek.

Het is raar,maar inderdaad,die internationale vriendschap veroorzaakt bij sommige mensen een goedaardige Camino-verslaving.Toch fijn,hé!

Nog een paar keer rond stampen en je bent er.

Buen Camino

Gepost door: Anni en Louis | 05-05-15

Blij en gelukkig dat ik de tocht mee kan volgen op jullie blog,
het frist mijn geheugen op, de mooie luchten, de dorpjes, het groene zoveel meer.... , de contacten met allerhande nationaliteiten? Je stelt je de vraag "hoe komt er toch zoveel oorlog in de wereld" als je ziet hoe goed mensen met elkaar kunnen omgaan, als ze maar een goeie ingesteldheid hebben.
( O cebrero is ook,een dorpje om niet te vergeten, het was een
dag klimmen om er te komen)
Vooruit nu, jullie zijn er bijna, en dan de beloning: de kathedraal
met de vele trappen en binnenin de sfeer om nooit te vergeten, samen met de vele andere pelgrims van alle nationaliteiten gelukkig zijn dat je er mag bij horen.
Alvast geluk gewenst bij jullie aankomst daar (ik kijk er naar uit op blog)
magda

Gepost door: magda | 06-05-15

De commentaren zijn gesloten.