17-05-15

In elke mens zit zon, je hoeft ze alleen te laten schijnen.

We zijn tijdens de beklimming van de Cruz de Ferro tweemaal van de fiets gestapt en we hebben hem dan een 100m geduwd. Een stijgingspercentage van meer dan 14% fietsen we niet om schade aan onszelf en aan de fiets te vermijden. Maar we zijn bovengekomen en twee sinaasappelen en een busje cola hebben daar goed bij geholpen.

image.jpg

image.jpg

image.jpg

Tijdens onze afdaling hebben we tijd gemaakt om te bezoeken wat we de vorige keer hebben overgeslagen, zoals het kleine dorpje  Rabanal en Foncebadón waar ooit nog een concilie plaatsvond.

image.jpg

We reden opnieuw door Astorga en aten onze picknick voor het kasteel van Gaudi en passeerden de mozaïeken die de Romeinen er hebben achtergelaten.

image.jpg

image.jpg

En dan keerden we ons nog eenmaal om, keken nog een laatste maal naar het gebergte en peddelden dan, genietend van de omgeving, door het vlakke naar Villares de Óbrigo.

image.jpg

image.jpg

image.jpg

Daar wachtte Christine, met haar prachtige albergue, ons opnieuw op. Myriam deed een wasje en Frank gaf de fiets een stevige beurt want na 2600km mag dat wel eens.

image.jpg

En dan het meest ongelofelijke verhaal. We zitten in de albergue en praten met de pelgrims. Er is een dame bij uit Zuid-Afrika. Het gesprek kabbelt voort en gaat over ons beroepsleven... En plots blijkt de dame een familie zeer goed te kennen uit Antwerpen... en aan de familieleden hebben wij lesgegeven. Wat is de wereld klein!

16:44 | Permalink

De commentaren zijn gesloten.